Goed,
ik begon mijn zomer met het kijken van sci-fi series die ik nog niet had gezien; The x-files en Doctor Who. Dat Doctor Who meer dan alleen een serie was wist ik al want het achtervolgt me overal: ik ontmoete een actrice uit de originele jaren '60 serie, de hedendaagse story editor, mijn eerste radio drama dat ik luisterde was Doctor who en ga zo maar door. Doctor Who is overal in Great Britain. En dus besloot ik deze week om wat afleveringen van Doctor Who te kijken. Het begon pas echt vreemd te worden toen ik mezelf door seizoen 1 en 2 van The Xfiles begon heen te werken. Op een regenachtige dag konden Sarah, Nia en ik de simpelste woorden niet meer vinden... Het voeren van een gesprek werd hierdoor bemoeilijkt. Als grap zeiden we dat het door mijn compulsieve beeldbuisgedrag kwam. Hoe konden wij weten dat dit daadwerkelijk het geval was. Gisteravond om een uur of 8 konden we de overkant van de straat niet meer zien. Voor de Harry Potter lezers onder ons; de dikke mist zoals die beschreven wordt in deel 5 was er niks bij. Geen hand voor ogen was er te zien. De mist moest mij ervan weerhouden de waarheid te ontdekken.
Vreemd... maar nog niet vreemd genoeg. Vandaag was het een zeer zonnige en benauwde dag. Ik had een meeting voor het filmproject met de regisseuse. We besloten om buiten te gaan zitten... Maar al snel stonden we als verlamd stil, net als een man of 10 rondom ons. Iedereen weet dat ik bang ben voor 'beestjes'. Vandaag heb ik deze angst onder ogen moeten zien. Het scheelde maar een paar stappen of ik ging aan deze tafel zitten!
Ik zei het vreemd. Nog geen 2 minuten ervoor zaten er ook mensen aan deze tafel en de tafels eromheen. Uit het niets kwamen deze wespen...
Kortom, I want to believe: The truth is out there!
